**มีแก้ไขโปรดกด F5 ก่อนรับชมนะครับ ^^
เกิดปรากฏการณ์ใหม่ไฟลามยิ่งกว่าไข้หวัด๒๐๐๙ เมื่อบล๊อคบ้านพี่เมืองน้องของผมได้ติดเชื้อชนิดหนึ่งและได้กลายสถาพเป็นกวีหนุ่มและกวีสาวกันถ้วนหน้า ครั้นผมจะอยู่เฉยก็กลัวจะเป็นปมด้อย ถึงแม้เราจะใช้ชีวิตแบบ handdle without care มาตลอด ว่าแล้วก็จุดธููปอัญเชิญท่านศรีปราชญ์มาเทคคอร์สให้หนึ่งคอร์ส
ในที่สุดผมก็สามารถสร้างสรรค์ บทกวีออกมาได้บ้าง อนึ่งถึงแม้จะพยายามรักษาฉันทลักษณ์ยิ่งชีพอย่างไรแต่ยังไงมันก็ยังงั้นแหล่ะต้องขอขมาท่านศรีปราชญ์ไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ T__T
@ เพียงพบสบเนตรน้อง ดั่งศร ยิงยัน
ผิว่ามนตร์อัศจรรย์ สรรค์สร้าง
จุมพิตประทับถัน ทั่วทั้ง อรองค์
เชยชมมิอาจอ้าง ว่าได้ ครองเรียม
@ มิอาจลืมปลื้มเจ้าเฝ้าคอยฝัน ผ่านคืนวันแสนช้ำระกำฝืน
จำห่างร้างอุระร้าวเฝ้ากล้ำกลืน ผ่านวันคืนขื่นขมระทมทรวง
เจ้านิ่มน้องนวลอนงค์ทรงศักดิ์ พี่หลงรักเจ้าแล้วเฝ้าแหนหวง
จำสลักจักษ์จิตมิคิดลวง เจ้าพุ่มพวงมิแปรแปลงอย่าแคลงใจ
ได้คู่เคียงเพียงคืนอื่นใดเล่า จะเทียบเท่าเล้าโลมเจ้าโฉมฉาย
ระรวยรินกลิ่นกรุ่นละมุนกาย หอมมิวายสายสวาทไม่อาจลืม
@ จำใจจากฝากเพียงสำเนียงอ้อน เป็นคำวอนสั่งลาประสารัก
ฝากดินฟ้าแทนอกพี่ปกปักษ์ ถนอมพักตร์นวลน้องคุ้มครองนาง
ตะวันดับลับลานภาหม่น ใจหนึ่งคนจะขาดวิบระริบร้าง
หนึ่งคนจรอีกหนึ่งเล่าเจ้านวลปรา์ง จะอ้างว้างเพียงไรใจเจ้าเอย
@ ประนมกรเคารพนบนลาฎ กราบเบื้องบาทศิวะองค์อย่าทรงเฉย
โปรดเมตตารักข้าอย่าร้างเลย ได้คู่เชยแนบชิดสนิทอร
ให้รักข้านิรันดร์ตราบวันสิ้น เป็นอาจิณแน่นนานปานสิงขร
ขอองค์เทพทรงช่วยอำนวยพร รักมิคลอนคลายแคลงจงแจ้งใจ
